Interwencja kryzysowa
Interwencja kryzysowa stanowi zespół interdyscyplinarnych działań podejmowanych na rzecz osób i rodzin będących w stanie kryzysu. Celem interwencji kryzysowej jest przywrócenie równowagi psychicznej i umiejętności samodzielnego radzenia sobie, a dzięki temu zapobieganie przejściu reakcji kryzysowej w stan chronicznej niewydolności psychospołecznej.
Interwencją kryzysową obejmuje się osoby i rodziny bez względu na posiadany dochód.
W ramach interwencji kryzysowej udziela się natychmiastowej specjalistycznej pomocy psychologicznej, a w zależności od potrzeb - poradnictwa socjalnego lub prawnego, w sytuacjach uzasadnionych - schronienia do 3 miesięcy.
Cudzoziemcom i osobom, o których mowa w art. 5a, można udzielić schronienia na okres ważności zaświadczenia, o którym mowa w art. 170 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub na okres ważności zaświadczenia, o którym mowa w art. 41a ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin, lub na okres ważności zezwolenia, o którym mowa w art. 176 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Procedura - dom dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży
O pobyt w domu samotnej matki i kobiet w ciąży mogą ubiegać matki z małoletnimi dziećmi oraz kobiety w ciąży dotknięte przemocą lub znajdujące się w innej sytuacji kryzysowej w ramach interwencji kryzysowej. Do tych domów mogą być również przyjmowani ojcowie z małoletnimi dziećmi albo inne osoby sprawujące opiekę prawną nad dziećmi.
Interwencja kryzysowa
(art. 47 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej )
Matki z małoletnimi dziećmi oraz kobiety w ciąży dotknięte przemocą lub znajdujące się w innej sytuacji kryzysowej mogą w ramach interwencji kryzysowej znaleźć schronienie
i wsparcie w domach dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży. Do tych domów mogą być również przyjmowani ojcowie z małoletnimi dziećmi albo inne osoby sprawujące opiekę prawną nad dziećmi.
Ośrodek wsparcia
Art. 51 ustawy o pomocy społecznej
1. Osobom, które ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymagają częściowej opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, mogą być przyznane usługi opiekuńcze, specjalistyczne usługi opiekuńcze lub posiłek, świadczone w ośrodku wsparcia.
2. Ośrodek wsparcia jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej dziennego pobytu.
3. W ośrodku wsparcia mogą być prowadzone miejsca całodobowe okresowego pobytu.
4. Ośrodkiem wsparcia, o którym mowa w ust. 1–3, może być ośrodek wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi, dzienny dom pomocy, dom dla matek z małoletnimi dziećmi
i kobiet w ciąży, schronisko i dom dla bezdomnych oraz klub samopomocy.
Przyznanie świadczenia
(art. 106 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej)
Udzielenie świadczeń w postaci interwencji kryzysowej, pracy socjalnej, poradnictwa, uczestnictwa w zajęciach klubu samopomocy, a także przyznanie biletu kredytowanego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.
Zadanie własne powiatu
(art. 19 ust.11 ustawy o pomocy społecznej)
Prowadzenie mieszkań chronionych dla osób z terenu więcej niż jednej gminy oraz powiatowych ośrodków wsparcia, w tym domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet
w ciąży, z wyłączeniem środowiskowych domów samopomocy.
Tryb kierowania i przyjmowania do domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, standard podstawowych usług świadczonych przez domy
Rozporządzenie z dnia 17 stycznia 2022 r. w sprawie domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży – ośrodek pomocy społecznej kompletuje dokumenty niezbędne do skierowania do domu, w terminie 14 dni przekazuje do starosty najbliższego powiatu prowadzącego dom, który wydaje decyzje o skierowaniu.
Odpłatność
Art. 97 ust. o pomocy społecznej
Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia ustala podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną uwzględniając przyznany zakres usług.
Osoby nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego.
Opłatę za pobyt w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ustala podmiot prowadzący, a w przypadku domów prowadzonych przez podmioty uprawnione - podmiot zlecający zadanie, uwzględniając warunki pobytu, w szczególności zakres przyznanych usług oraz obowiązki osoby przebywającej w domu (art. 97 ust. 2 ustawy).
Zgodnie z art. 97 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, różnicę między ustaloną opłatą, ponoszoną przez osobę za pobyt w domu, a średnim miesięcznym kosztem utrzymania w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ponosi gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania osoby przebywającej w domu.
Rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia.
Procedura przygotowania
Osoba ubiegająca się o skierowanie do domu samotnej matki składa wniosek w ośrodku pomocy społecznej właściwym ze względu na jej miejsce zamieszkania.
Ośrodek kompletuje dokumenty:
-
wniosek osoby ubiegającej się o przyjęcie,
-
rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o skierowanie do domu,
-
zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do umieszczenia w domu,
-
skrócony odpis aktu urodzenia dziecka lub książeczki zdrowia dziecka,
-
orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności jeżeli takie jest wydane.
-
opinia ośrodka pomocy społecznej zawierająca uzasadnienie pobytu w domu,
w terminie 14 dni i przekazuje je do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie - starosty najbliższego powiatu prowadzącego dom, który wydaje decyzję o skierowaniu do domu.